Ik schrijf 3

Mensen kunnen veel zeggen.
Dat weet je wel, toch?
Mensen zeggen soms dingen die ze niet menen. Soms dingen die ze niet weten. Soms zeggen ze dingen die ze hebben gehoord.
Mensen zeggen soms dingen waar van ze denken dat ze die hebben gehoord.

Ik schrijf.
Woorden druppelen en stromen en komen samen en maken zo een grote rivier.
Of een zee.

Tom is veel stil.
Ik schrijf, hij is stil. Of hij lacht.
Dat doet hij ook veel.
Samen lachen, stil zijn en schrijven. Dat doe ik het liefste.
In het gras. Tegen de boom.

Er gebeuren soms gekke dingen in mijn hoofd. Omdat mensen dingen zeggen die ze niet bedoelen.
Tom vertelde me dat mensen ooit tegen hem zeiden dat zijn haar lelijk was.
Ik vond van niet.
Het was lang en bruin en warrig. Soms hangt het een beetje voor zijn ogen. Maar dat is toch niet erg?
Ze lachten, zegt Tom.
Maar niet het lachen dat hij zo goed kon.
Gemeen. Gemeen lachen.

Het doet pijn.

Pijn om anders te zijn. Anders te denken. Anders te schrijven.
Maar gelukkig heb ik Tom. Want hij lijkt een beetje op mij.

Mensen kunnen veel zeggen. Dat weet ik wel.
Ze zeggen dingen die ze niet bedoelen.
Ik neem het ze maar niet kwalijk.
Ik weet dat ze het niet zo bedoelen.

En Tom ook.