Ik schrijf 14

Alleen
ik moest volhouden
Alleen
ik moest door gaan

Ik moet van mezelf
Ik wil niet anders dan
alleen
zijn

Ik wil het anders
anders dan nu
Anders dan toen
Gewoon anders
beter

Laat het beter zijn
Beter dan toen
Beter dan nu

want alleen
dan kan het echt
beter zijn
alleen
zijn is nooit beter
Alleen
wel als het ophoud

Als de regen ophoud
Laat het op houden
en laat het beter zijn

Beter
dan
alleen

Ik schrijf 13

Ik zat in het gras

En omdat het al weer een poos geleden was

dat ik Tom had gezien

besloot ik hem te bellen

En te vertellen dat ik hem mis

Dat missen van mensen,

dat is iets 

waar ik niet zo goed bij kan

mijn gevoel

slaat op hol

en weet niet meer wat het moet doen

want wanneer je 

je zo voelt 

zoals ik me nu voel..

Ik hou de telefoon aan mijn oor

terwijl ik op een kaakje knaag

knaagt er tegelijk iets diep in mij

Een gevoel van 

verlatenheid

en diepe angst

Afwijzing

en alleen zijn

Het zijn niet de dingen die ik wil voelen

Het liefst zou ik me de hele tijd voelen

Zoals

Alice

In wonderland

Die in een konijnen hol valt

en met elke stap die ze zet

een nieuw avontuur te gemoed gaat

Om telkens opnieuw

weer wakker te worden

Te vallen in die zelfde droom

En zelf keuzes te maken

Voor wat goed is

en wat niet

Tom nam niet op

En ik legde mijn hoofd op mijn armen

en sloot mijn ogen

In het gras.

Ik schrijf 12

Ik bevond me weer in de regen.
Stromen zilverdraad blijven maar komen.
Maar het deed me weinig.
Vooral mijn haar en kleding werden nat.

Water.
Over al.
Zo leek het tenminste.
Soms deed mijn fantasie het niet zo goed.
Moeheid overvalt me.
Ik hou me vast aan het muurtje.
Waar ik me altijd aan vast hield.

Het muurtje is dicht bij de plek
waar ik Tom voor het eerst ontmoette.
Dat was al weer een poos geleden.

Toen regende het ook.
Net als nu.
Regenachtige strepen zilver.
De wereld om me heen vervaagde
en om me heen vormden zich plassen.

Ik zucht diep.
Een vlinder fladdert vlak langs mijn gezicht.
Vechtend tegen de regen.
Mijn hij wint het niet.
Bijna neergeslagen door de,
voor hem,
gigantische druppels,
land het beestje op het muurtje.

Waar ik me altijd aan vast hield.

En die ik misschien maar weer eens afmoest breken.