Ik schrijf 16

Ik schrijf tijd
Tijd die te snel gaat
tijd die te langzaam gaat
Tijd die nooit stil staat

Ik schrijf seconden
Slow motion
Gelijkmatig verdeeld
over uren en dagen

Ik schrijf minuten
De cijfers van de digitale wekker
verspringen per minuut
en laten me nog wat langer in bed liggen

Ik schrijf halve uren
Uren,
2
3
4
uur
Te kort de tijd
Om te doen wat ik zou willen doen
en te zeggen wat ik zou moeten zeggen

Ik schrijf dagen
weken
maanden
jaren

Ik schrijf dagen
van geluk
Dagen die voorbij vliegen
met vleugels van engelen
Ik schrijf
omdat ik niet goed weet wat ik moet

Ik schrijf tijd
Tijd die kostbaar is
En fantastisch

Ik beschrijf tijd
De tijd
die mij gegeven is

Ik schrijf 15

Ik weet het niet
Ik weet niet
wat ik moet schrijven
al wil ik het wel
heel
erg
graag

Ik weet het niet meer
Ik ik ik...

Nee, niet ik
maar Iemand anders
Iemand groter dan mij
en sterker

Iemand die liever is
en grotere gedachten dan mij

Iemand
zoals God

Ik schrijf 14

Alleen
ik moest volhouden
Alleen
ik moest door gaan

Ik moet van mezelf
Ik wil niet anders dan
alleen
zijn

Ik wil het anders
anders dan nu
Anders dan toen
Gewoon anders
beter

Laat het beter zijn
Beter dan toen
Beter dan nu

want alleen
dan kan het echt
beter zijn
alleen
zijn is nooit beter
Alleen
wel als het ophoud

Als de regen ophoud
Laat het op houden
en laat het beter zijn

Beter
dan
alleen

Ik schrijf 13

Ik zat in het gras

En omdat het al weer een poos geleden was

dat ik Tom had gezien

besloot ik hem te bellen

En te vertellen dat ik hem mis

Dat missen van mensen,

dat is iets 

waar ik niet zo goed bij kan

mijn gevoel

slaat op hol

en weet niet meer wat het moet doen

want wanneer je 

je zo voelt 

zoals ik me nu voel..

Ik hou de telefoon aan mijn oor

terwijl ik op een kaakje knaag

knaagt er tegelijk iets diep in mij

Een gevoel van 

verlatenheid

en diepe angst

Afwijzing

en alleen zijn

Het zijn niet de dingen die ik wil voelen

Het liefst zou ik me de hele tijd voelen

Zoals

Alice

In wonderland

Die in een konijnen hol valt

en met elke stap die ze zet

een nieuw avontuur te gemoed gaat

Om telkens opnieuw

weer wakker te worden

Te vallen in die zelfde droom

En zelf keuzes te maken

Voor wat goed is

en wat niet

Tom nam niet op

En ik legde mijn hoofd op mijn armen

en sloot mijn ogen

In het gras.

Ik schrijf 12

Ik bevond me weer in de regen.
Stromen zilverdraad blijven maar komen.
Maar het deed me weinig.
Vooral mijn haar en kleding werden nat.

Water.
Over al.
Zo leek het tenminste.
Soms deed mijn fantasie het niet zo goed.
Moeheid overvalt me.
Ik hou me vast aan het muurtje.
Waar ik me altijd aan vast hield.

Het muurtje is dicht bij de plek
waar ik Tom voor het eerst ontmoette.
Dat was al weer een poos geleden.

Toen regende het ook.
Net als nu.
Regenachtige strepen zilver.
De wereld om me heen vervaagde
en om me heen vormden zich plassen.

Ik zucht diep.
Een vlinder fladdert vlak langs mijn gezicht.
Vechtend tegen de regen.
Mijn hij wint het niet.
Bijna neergeslagen door de,
voor hem,
gigantische druppels,
land het beestje op het muurtje.

Waar ik me altijd aan vast hield.

En die ik misschien maar weer eens afmoest breken.

Ik schrijf 11

Eens even wat anders
op een andere manier
maar dan anders

Ik zou het wel willen.
Dat ik het kon.
Dat ik het anders kon, dan de anderen dat kunnen.
Maar ik kan het niet.

Anders zijn is ingewikkeld
Omdat als je iemand anders bent
Of als iemand anders wil zijn
Dan is dat oké.
Maar willen twee mensen
anders zijn,
dan is het al snel
dat ze dan iemand
anders zijn
En dus niet echt anders

Hetzelfde.

Ik probeer dus anders te zijn
Maar ik weet altijd:
anders tegelijkertijd
met iemand anders
anders zijn

Ik hou er van
Als je anders bent
en iemand anders
bent
Het maakt me gek

Het maakt jou leuk
Anders spelen
met woorden
Iemand anders
gek maken

Willen twee mensen
anders zijn,
dan is het al snel
dat ze dan iemand
anders zijn.
En dus niet echt anders.

Herzelfde.
Dus.

Ik schrijf 10

Herhaling. Herhaling.
Ik snap het niet helemaal.
Niet altijd worden dingen herhaalt.

Er word herhaaldelijk naar mij geglimlacht.
Herhaaldelijk zit ik in de regen.
Herhaaldelijk zit Tom naast me en schets hij de facetten van mij gezicht.
Mijn kmon, mijn neus en ogen.
Mijn haar en wenkbrouwen.
Dat herhaalt hij.

Ik lees een boek. Ik lees het nog een keer.
Maar mensen doen
de zelfde dingen
te vaak nog een keer.

'De geschiedenis herhaalt zich.'

Zei mijn opa, maar hij leefde maar één keer.

Oke. Twee keer, maar het is geen herhaling.
Het heet leven, maar dan ergens anders.

Ik noem het hemel.
God noemt het ook hemel.

Het was twee keer leven.
Maar geen herhaling.

Als de geschiedenis zich herhaalt
is de wereld dom bezig.

Omdat twee keerr hetzelfde doen,
vaak saai is.

'Dus als je iets nog een keer doet,
doe het dan net anders.'

Dit vertelde mijn opa.

Hij leeft weer.
Maar hij valt niet in herhaling.

Hij schrijft
geschiedenis.

Ik schrijf 9

Het was koud.
En regenachtig.
Alweer.

Alweer vielen er mini, zilverachtige druppeltjes uit de hemel.
Bij God vandaan.
Ze zetten me aan het denken.
Zo als ik m altijd af vroeg als het regende.
Huilt God?

Het was koud.
En ik was buiten.
Alweer.

Een fijne kant aan koude dagen:
heldere nachten.
Vol met fonkelende, onbereikbare
en ontelbare sterren.

Alweer
zilverachtige druppeltjes uit de hemel.

Huilt God?

Want wie weet of het tranen zijn?
Misschien zijn het wel druppels
vreugde.
Druppels tranen van het lachen.

Huilt God?
Ja, Hij huilt.

Maar vreugde of verdriet?
Die vraag kan alleen Hij beantwoorden.

En ik droog mijn zilveren tranen.
En glimlach.
Alweer.

Ik schrijf 8

Fantaseren
iets wat ik graag doe.

Een beetje zo als Alice,
weg dromen bij de waterkant en een ongewoon wezen volgen,
die een vest draagt.
Vervolgens in een konijnenhol vallen en blootstaan aan de wreedheid van
de rode koningin.

Ik hou er van mij eigen wereld te bedenken.
En soms hé..
Soms paste Tom daar gewoon niet in.
Ik wilde mijn eigen weg zoeken
onafhankelijk zijn.

Maar als ik dan te lang weg was.
Dan kreeg ik zo'n gevoel van binnen.
Zo'n gevoel dat er iets niet klopt.

Het leek op pijn
maar was het net niet helemaal.
Het leek als of mijn hart het uitschreeuwd naar de
hemel
om hulp.

Het was als of de lucht veel minder blauw was,
het gras veel minder groen was
en de zon veel minder warm.

En die middag toen mijn gevoel me riep,
ik mijn ogen sloot
en
       mijn
                fantasie
                          me
                                    mee
                                            nam.

Het was toen dat ik me het realiseerde
en zachtjes fluisterde ik,
de wind nam mijn woorden mee:


'Ik mis je.'