Ik schrijf 7

Tijd
Ik schrijf tijd.
Want de klok tikte de seconden weg.
En daarmee mijn tranen.
Want tranen zijn gevallen, geloof me.
Onterecht en onrecht.
Al vielen ze recht naar beneden.
Je deed me pijn met je woorden.

Pijn en tijd.
Het gaat niet goed samen.
Want voelde ik mijn pijn, dan ging de tijd zo langzaam.
En voelde ik het even niet dat was die zelfde tijd zo weer voorbij.

Ik belde Tom.
Hij nam niet op. En de tijd kroop voorbij.
In een rivier van tranen werd ik mee gesleurd.
Een stroming die ik zelf creeërde.
De tijd die mijn tijd niet meer was.

Ik had geen tijd meer.
In de letterlijke zin van het woord.

Ik schrijf tijd.
Die langzaam maar zeker voorbij tikt.
Vooral de uren duurden lang.

Maar de tijd ging zijn gang.
En liet met met rust.

Ik schrijf 6

Waar kan ik je vinden?
Als ik je zoek?
Waar kan ik je vinden.. in mijn eindeloze stroom van gedachten.
Mijn woorden druppelen, als inkt in water, op het papier.
Ze vormen.
Maar ik zie geen structuur.

Ik schreeuwde het uit. Ik schreeuw.
Maar er gebeurde niks.
Tom vertelde me om stil te zijn.
Of toch maar de schreeuwen, want misschien zou het helpen.
Ik wilde schreeuwen, want er was iets sterkers dan mij. En dat wilde ik niet.

Waar kan ik het vinden?
Waar kan ik het vinden, als ik het niet zoek?
Ik wil je weer zien.
Ik wil je weer vinden.
Want het doet me pijn, te zien dat je er niet meer bent.

Dus vertel me alsjeblieft.
Waar ben je?

Zachtjes druppelen er tranen. Ze vormen een witten deken over de wereld.
Sneeuw.
Jij had het ook mooi gevonden.

Ik hou ze niet tegen. Het heeft geen zin.
Tom steekt zijn hand uit.
Net als de eerste keer.
Ik pak hem aan.

'Hoe voelt het?'
De tranen laat ik vallen. Waardevolle zilveren vlokken maken strepen tegen de donker blauwe lucht.
Hij kijkt me aan. In mijn ogen.
Met een, door de tranen, wazige glimlach.
'Het voelt goed.'

Sneeuw.
Jij had het ook mooi gevonden.

Ik schrijf 5

Brieven schrijven. Woorden planten in inkt.
Een vers bed van maagdelijkwit papier.
Het staart me aan.
Het vraagt om beschreven te worden.
Letters druppelen.
It makes no sense.

Mijn gevoel laten spreken. Dat heeft geen zin.
Woorden in mijn hoofd rond laten lopen. Heeft geen zin.
Gevoel.
Het is zo tegenstrijdig.

Want wat moet ik schrijven? En wat zou het betekenen?
Woorden zonder inhoud.
Woorden zonder woorden..

Ik schrijf je een brief van uit mijn hart.
Hopend dat je hem kunt ontcijferen.
Het zal niet altijd duidelijke taal zijn. En mijn handschift.
Onleesbaar.
Maar ik richt hem

Aan jou,

Ik wil je kennen.
Laat het weten!

Hoogachtend?

Groet?

Liefs!

Voor altijd,

Ik.