Ik schrijf 2

En ook al wilde ik niet dat de zon in mijn ogen scheen, het gebeurde toch.
Koud.
Warm door de zon.
De zon die giechelt als een baby.
De kleuren van het kleuren palet van God.

God kon ik niet vinden. Ik zocht hard. Soms zag ik een lichtpuntje.
Een puntje van zijn mantel misschien.
Of van zijn Eeuwige Glimlach?

In de herfst leek hij zo'n verloren schilder, zoals die in de goude eeuw.
De schilder kwijt, maar zijn werk duidelijk aanwezig.
Je zag hem bijna zijn kwast uitspoelen.
Een beetje geel en wat rood.
Tom belde.
Ik vertelde hem over Het Kleurenpalet.
Over de Schilder.
Tom was vrolijk. En een beetje mysterieus.
Daar hou ik van.

De dag werd per minuut anders ingekleurd.
Ik zag zo de kleuren veranderen.
Ik kijk weer naast me.
In het heldere groene gras zie ik nu een paar voeten.
'Hi Tom.'

De hele avond hebben we zo in het gras gelegen. Zij aan zij. Er werd niet veel gezegt.
Veel nagedacht. Ja!
Gedachten stromen. En druppelen. Net als woorden.
Zo dat er landen ontstaan die nog niet zijn ontdekt.
En we talen horen die nog nooit zijn gesproken.